Poesia marchigiana
di Gilberto Lisotti
Ma Pesre, de not
A goda st'aria che d'frizztén la trema
e apena apena la te tén svighieda,
del tu mèr a senti sta sereneda
che 'l me pèr un'armeda
fata de viulén,
dle dò colén distesa tla braceda
dentra la festa de st'chiaror lunèr
che 'l t'da un piacer d'an creda,
com una bela fiola cortegeda
cla fa finta de gnent, mo i vèn da rida,
te t'ne sta insunulida e surident!...
Se le stelI che sbrilucciga tel ciel
sa tutt ste smaniament da gran sceneri
le t'incurona com una regena,
incantedi malé par fèt piu bléna,
i mont, el ciel, el mèr,
inamuredi al pèr,
i t guar a, e In s avicena
E sol par gelosia
la Bora dispetosa ed arabieda
ogni tant la te dà 'na spetineda
e la t'tira la réna!...
Ma pur tun sta nuteda d'sinfonia,
te ancora, o PesTe mia,.
t'arman quel ch'te si steda:
cità de bona gent indurmenteda!...
e apena apena la te tén svighieda,
del tu mèr a senti sta sereneda
che 'l me pèr un'armeda
fata de viulén,
dle dò colén distesa tla braceda
dentra la festa de st'chiaror lunèr
che 'l t'da un piacer d'an creda,
com una bela fiola cortegeda
cla fa finta de gnent, mo i vèn da rida,
te t'ne sta insunulida e surident!...
Se le stelI che sbrilucciga tel ciel
sa tutt ste smaniament da gran sceneri
le t'incurona com una regena,
incantedi malé par fèt piu bléna,
i mont, el ciel, el mèr,
inamuredi al pèr,
i t guar a, e In s avicena
E sol par gelosia
la Bora dispetosa ed arabieda
ogni tant la te dà 'na spetineda
e la t'tira la réna!...
Ma pur tun sta nuteda d'sinfonia,
te ancora, o PesTe mia,.
t'arman quel ch'te si steda:
cità de bona gent indurmenteda!...
